Exposition - Thierry Carrier « ... On the other side »

Samenwerking: H Gallery - Parijs „On the other side“ zou eindelijk kunnen onthullen wat zich achter de deur of achter die muur verbergt, een wereld die we zouden kunnen zien door het sleutelgat of door die door de tijd uitgesleten spleet.
We willen het ongetwijfeld zien, maar niet weten. Deze schilderijen zijn fragmenten van een oeuvre dat ik probeer op te bouwen tot een geheel. Laten zien zonder een narratieve en begrijpelijke betekenis op te leggen. Aan de andere kant: dat is wat we ons voorstellen, dat is waar we over fantaseren.

Op het eerste gezicht, als we ons aan een verhaal zouden moeten vastklampen, zouden we kunnen verwijzen naar de relatie van het individu met een bepaalde omgeving. Hier een kindsoldaat in een decor van een mogelijk Amerika uit het verleden, daar een vrouw die aan de waterkant ligt, eerbiedwaardig en overgeleverd aan alle onvoorziene omstandigheden, hier weer een jong meisje midden op een weg. Deze beelden hebben alleen betekenis als we ze die willen geven. We houden niet van vaagheid, we houden niet van twijfel, we houden niet van verwarring en we voelen die voortdurende behoefte aan houvast of een kader dat ons geruststelt.
Wat is dan het nut van een figuratief schilderij als het geen titel heeft of als we niet precies kunnen omschrijven wat er zich voor onze ogen afspeelt? We balanceren tussen het mogelijke dat verbonden is met de werkelijkheid en een stilstaand beeld uit een film zonder scenario. We kunnen het personage zelfs niet definiëren aan de hand van een handeling… want er is geen handeling. We kunnen geen verhaal vertellen en staan voor de weergave van een toestand.

De hier getoonde schilderijen hebben voor mij niet meer betekenis dan eenvoudige kiezelstenen die op een strand zijn verzameld. Het belangrijkste zijn niet die kiezelstenen, maar het strand zelf. Een strand waarop ik kan staan om de horizon af te speuren, een onbereikbare horizon waar zich misschien een grens aftekent, een muur oprijst (verwijzing naar de film The Truman Show), waar ik een door erosie gevormde scheur zou kunnen vinden en zo zou kunnen raden wat het schilderij me eindelijk zou laten zien.
Dan blijven ons alleen onze eigen culturele referentiepunten over om betekenis, of zelfs een moraal, te geven. In onszelf putten wat ons definieert en zo zonder al te veel moeite toegang krijgen tot de gevoelige interpretatie van het werk.